Posiadanie paszportu Unii Europejskiej daje prawo do swobodnego przemieszczania się w celu zamieszkania — i podjęcia pracy — WSZĘDZIE na terenie 27 państw członkowskich UE, a także w Szwajcarii, Islandii, Liechtensteinie i Norwegii, które nie są członkami UE, ale zapewniają te same prawa w stosunku do obywateli UE, pisze Kevin Austin, dyrektor zarządzającyAccess Financial.
Paszport UE zapewnia również szerokie możliwości podróżowania bez wiz, ponieważ większość z nich należy do kategorii 1 pod względem liczby krajów, w których obowiązuje ten przywilej.
Od czasu wejścia w życie umowy brexitowej z dniem 1 stycznia 2021 r. brytyjski paszport nie zapewnia już wszystkich wyżej wymienionych praw. Wielu Brytyjczyków dotkliwie odczuło tę zmianę, dlatego zaczęli szukać sposobów na uzyskanie paszportu UE jako uzupełnienia posiadanego już paszportu brytyjskiego.
Nie są one wcale oczywiste, ale istnieje kilka sposobów, dzięki którym Brytyjczyk może uzyskać paszport UE, a sposoby te przedstawiono poniżej.
Większość państw UE przyznaje obywatelstwo na podstawie pochodzenia osobom, których przodkowie byli obywatelami danego kraju. Najpopularniejszym i najbardziej skutecznym rozwiązaniem (pod względem liczby Brytyjczyków) okazała się Irlandia. Nawet jeśli nie urodziłeś się ani nie mieszkałeś w Irlandii, możesz złożyć wniosek, jeśli jedno z twoich rodziców lub dziadków było obywatelem Irlandii. Jeśli natomiast którekolwiek z twoich rodziców urodziło się w Irlandii, automatycznie stajesz się obywatelem Irlandii i masz prawo do paszportu.
Jeśli powiązanie jest bardziej odległe – na przykład pradziadek urodził się w Irlandii – można złożyć wniosek, ale przyznanie obywatelstwa leży w gestii władz.
W większości krajów UE obowiązują podobne zasady. Na przykład w Niderlandach zgodnie z prawem jest się obywatelem niderlandzkim, jeśli w chwili urodzenia ojciec był obywatelem niderlandzkim, nawet jeśli nie urodziło się w Niderlandach. Jeśli niderlandzkim rodzicem była matka, obywatelstwo niderlandzkie można uzyskać w drodze procedury opcjonalnej.
Ta sama zasada (wdrożona w różny sposób) obowiązuje w większości krajów UE.
W niektórych stanach obywatelstwo nabywa się poprzez urodzenie się na danym terytorium, niezależnie od obywatelstwa rodziców.
Od 2000 r. dzieci niemieckich rodziców, którzy urodzili się w Niemczech, mogą uzyskać obywatelstwo z mocy urodzenia, o ile co najmniej jedno z rodziców posiada stały pobyt w Niemczech od co najmniej trzech lat i mieszka w tym kraju od ośmiu lat. W żadnym państwie członkowskim UE nie istnieje bezwarunkowe prawo do obywatelstwa wynikające z urodzenia na terytorium kraju UE.
Wszystkie kraje UE umożliwiają naturalizację, zazwyczaj po upływie określonego okresu pobytu oraz spełnieniu innych kryteriów świadczących o integracji ze społeczeństwem, do których często zalicza się biegłą znajomość języka krajowego.
Najkrótszą drogą do uzyskania obywatelstwa w UE jest Polska, gdzie już po trzech latach pobytu można ubiegać się o paszport.
Najdłuższa droga do uzyskania obywatelstwa w Europie prowadzi przez Liechtenstein, gdzie aby kwalifikować się do naturalizacji, trzeba mieszkać w tym kraju przez 30 lat!
W całej Unii Europejskiej najczęściej stosowanym okresem kwalifikacyjnym pobytu jest pięć lat.
Obywatelstwo irlandzkie można uzyskać po pięciu latach legalnego pobytu w ciągu ostatnich dziewięciu lat poprzedzających złożenie wniosku. Procedura ubiegania się o obywatelstwo jest prosta i nie wymaga ani rozmowy kwalifikacyjnej, ani egzaminu. Irlandzki paszport jest jednym z najbardziej powszechnie akceptowanych i cenionych na świecie. Dodatkową zaletą w oczach wielu osób jest to, że Irlandia nie wymaga od swoich obywateli odbywania służby wojskowej.
Ogólnie rzecz biorąc, Irlandia oferuje jeden z najbardziej atrakcyjnych programów uzyskiwania obywatelstwa poprzez pobyt.
Nie jest to jednak tak proste jak kiedyś, ponieważ obecnie trzeba wykazać, że osiąga się dochód niepochodzący z pracy w wysokości co najmniej 50 000 euro rocznie (lub 100 000 euro w przypadku małżeństwa).
Kraje UE, które obecnie oferują tzw. programy „złotej wizy”, to:
W tym artykule nie jesteśmy w stanie omówić wszystkich programów, ale możemy przyjrzeć się jednemu z najbardziej liberalnych programów w UE — programowi portugalskiemu.
W szczególności portugalska „złota wiza” oferuje opcje inwestycyjne już od 250 000 euro. Posiadacze „złotej wizy” mogą ubiegać się o prawo stałego pobytu i obywatelstwo już po upływie pięciu lat.
Aby się zakwalifikować, musisz dokonać jednej z poniższych inwestycji:
Minimalna kwota wymagana do zainwestowania może wynosić zaledwie 250 000 euro (210 000 funtów). Wystarczy spędzać w Portugalii zaledwie dwa tygodnie w roku. Po upływie pięciu lat można ubiegać się o obywatelstwo portugalskie, ale konieczne będzie wykazanie pewnego stopnia integracji ze społeczeństwem portugalskim oraz znajomości języka.
Ta droga nie wchodzi w grę w przypadku przedsiębiorców, ale małoletnie dzieci, które zostały adoptowane, zazwyczaj mogą uzyskać obywatelstwo, jeśli co najmniej jedno z rodziców jest obywatelem UE.
Na przykład w Holandii obowiązują następujące warunki:
W 2015 roku Hiszpania i Portugalia uchwaliły ustawy umożliwiające przyspieszoną procedurę uzyskania obywatelstwa potomkom Żydów wygnanych z Hiszpanii i Portugalii w XV wieku.
Hiszpański program uzyskiwania obywatelstwa dla Sefardyjczyków wygasł w 2019 roku. Jednak w przypadku programu portugalskiego nie ma obecnie żadnego terminu końcowego. Program portugalski jest bardziej korzystny niż wygasła wersja hiszpańska.
Nie tylko może się okazać, że brytyjscy wykonawcy nie kwalifikują się do niektórych z powyższych ścieżek uzyskania obywatelstwa UE (co jest oczywiste w przypadku ścieżki związanej z obywatelstwem dla adoptowanych nieletnich), ale te sześć ścieżek nie jest również dostępnych we wszystkich państwach członkowskich UE. Jeśli więc interesuje Cię możliwość uzyskania obywatelstwa UE, konieczne będzie sprawdzenie, czy spełniasz wymagania, zanim ewentualnie skonsultujesz się z ekspertem w sprawie swojej konkretnej kategorii. Na szczęście wstępne informacje dotyczące kwalifikacji są stosunkowo łatwo dostępne na stronach internetowych odpowiednich ambasad w Wielkiej Brytanii, a także w urzędach konsularnych lub na stronach rządowych zajmujących się sprawami imigracyjnymi.
Wtorek, 23 listopada 2021 r.