Zasady dotyczące pracy zdalnej
to zbiór zasad regulujących, gdzie i w jaki sposób pracownicy mogą pracować poza biurem — w tym również kwestię pracy zdalnej za granicą. Skuteczna polityka na rok 2026 określa dopuszczalne kraje i okresy pracy, procedurę zatwierdzania oraz to, kto przed wydaniem zgody sprawdza skutki podatkowe, związane z ubezpieczeniem społecznym i imigracyjnymi.
O czym musi zdecydować sekcja transgraniczna
- Kategorie czasowe: krótkie pobyty robocze (od kilku dni do kilku tygodni) z ograniczonymi kontrolami; dłuższe pobyty z pełną weryfikacją; przeprowadzki związane ze zmianą miejsca pracy.
- Lista krajów: w których firma może zachować zgodność z przepisami — z uwzględnieniem unijnej umowy ramowej w sprawie telepracy w zakresie zabezpieczenia społecznego (do 49,9% pracy zdalnej w kraju macierzystym na podstawie umowy), przepisów wizowych oraz sankcji.
- Ograniczenia dotyczące ról: ograniczenia w zakresie uprawnień do sprzedaży i podpisywania umów — wymiar PE.
- Dane i bezpieczeństwo: zasady dostępu oparte na lokalizacji oraz normy dotyczące sprzętu.
- Konsekwencje: niezgłoszona praca transgraniczna stanowi naruszenie przepisów — ponieważ ryzyko z tym związane ponosi pracodawca.
Najczęściej zadawane pytania
Ile dni spędzonych za granicą można uznać za „bezpieczne” i nie pociągające za sobą żadnych konsekwencji?
Nie ma jednej uniwersalnej, bezpiecznej liczby — jednak zgodnie z powszechną praktyką w zakresie polityki podatkowej dopuszcza się 2–4 tygodnie rocznie w zatwierdzonych krajach pod warunkiem zgłoszenia, przy czym należy unikać sytuacji, które mogłyby skutkować uznaniem miejsca zamieszkania, objęciem systemem ubezpieczeń społecznych oraz powstaniem stałego zakładu. Porozumienie UE w sprawie telepracy rozszerza możliwości w zakresie regularnych praktyk transgranicznych; poza tymi ramami bezpieczniej jest wybierać krótsze okresy.
A co, jeśli pracownik chce na stałe wyjechać za granicę?
Potraktuj to jako zmianę zatrudnienia, a nie wniosek o wyjazd: lokalne zatrudnienie za pośrednictwem podmiotu lub EOR, lokalna lista płac i świadczenia, a w razie potrzeby pozwolenie na pracę. „Potajemne” kontynuowanie umowy zawartej w kraju pochodzenia z innego kraju stanowi rozwiązanie wiążące się z największym ryzykiem.