Umowa o pracę
jest to umowa ustanawiająca stosunek pracy: zakres obowiązków, wynagrodzenie, godziny pracy, okres wypowiedzenia oraz warunki wynikające z lokalnego prawa. Wiele krajów wymaga formy pisemnej i określonych minimalnych treści — dyrektywa UE w sprawie przejrzystości rozszerzyła te wymagania — a prawem właściwym jest prawo kraju, w którym wykonywana jest praca, a nie kraju, w którym ma siedzibę pracodawca.
Co musi być sporządzone na piśmie — i kiedy
Przepisy UE dotyczące przejrzystości warunków pracy wymagają wczesnego określenia na piśmie podstawowych warunków (w większości jeszcze w pierwszym tygodniu): stron, miejsca pracy, stanowiska, składników wynagrodzenia, godzin pracy, urlopów, okresu wypowiedzenia, okresu próbnego, a w przypadku pracowników oddelegowanych – danych dotyczących kraju przyjmującego. Przepisy krajowe wprowadzają dodatkowe elementy — państwa Zatoki Perskiej rejestrują umowy w formie cyfrowej (Qiwa w Arabii Saudyjskiej; szablony MOHRE w Zjednoczonych Emiratach Arabskich), natomiast Szwajcaria wymaga zawarcia na piśmie klauzul dotyczących odstępstw od okresu próbnego oraz zakazu konkurencji.
Umowy oparte na szablonach zagranicznych są częstym źródłem problemów: stosowanie umowy z kraju macierzystego za granicą powoduje pominięcie obowiązkowych warunków lokalnych oraz pozostawia w mocy klauzule, których nie da się wyegzekwować. Umowy sporządzane zgodnie z prawem lokalnym kraju zatrudnienia — co stanowi standardowe rozwiązanie w ramach każdej umowy EOR — pozwalają uniknąć całej tej grupy problemów.
Najczęściej zadawane pytania
Czy wszędzie możemy stosować umowy sporządzone w języku angielskim?
Często tak, ale z pewnymi zastrzeżeniami: w kilku krajach wymagana jest dostępność wersji w języku lokalnym lub jej nadrzędność (we Francji w przypadku niektórych warunków, w krajach Zatoki Perskiej – rejestracje w języku arabskim, w Polsce – w zakresie egzekwowania). Umowy dwujęzyczne z wyraźnie określonym językiem nadrzędnym stanowią bezpieczne rozwiązanie w sytuacjach, w których stosowanie wyłącznie języka angielskiego wiąże się z ryzykiem.
Które prawo reguluje międzynarodową umowę o pracę?
Klauzule dotyczące wyboru prawa właściwego nie mogą pozbawiać pracowników obowiązkowych gwarancji wynikających z miejsca stałego wykonywania pracy: sądy i tak stosują lokalne standardy minimalne. W praktyce umowy podlegają prawu kraju, w którym wykonywana jest praca — podważanie tej zasady prowadzi do sporów sądowych, a nie do większej elastyczności.