Het is nu duidelijker hoe het zit met telewerken vanuit Frankrijk met een bezoekersstatus: in een antwoord van het parlement van 23 juni 2026 heeft het Franse ministerie van Binnenlandse Zaken bevestigd dat een buitenlandse onderdaan die op afstand werkt voor een buitenlandse werkgever — en in het buitenland wordt betaald en belast, zonder band met de Franse markt — de status van „bezoeker“ (VLS-TS visiteur) kan hebben. Dit regelt alleen de immigratiestatus; risico’s op het gebied van belastingen, sociale zekerheid en werkgeversverplichtingen blijven bestaan.
Twee Franse ontwikkelingen van medio 2026 zijn van belang voor iedereen met personeel dat vanuit Frankrijk werkt voor een niet-Franse werkgever. De ene ontwikkeling verduidelijkt wanneer werken op afstand onder de bezoekersvergunning valt. De andere, afkomstig van het Hooggerechtshof, beschrijft de beperkte omstandigheden waarin Frankrijk een door een andere lidstaat afgegeven A1-certificaat buiten beschouwing kan laten.
Samen bepalen zij zowel de start als de grenzen voor grensoverschrijdend werken op afstand in Frankrijk.
Ja — in principe. Het Franse ministerie van Binnenlandse Zaken heeft op 23 juni 2026 bevestigd dat een in Frankrijk verblijvende buitenlander die op afstand werkt voor een buitenlandse werkgever, zonder banden met de Franse markt en die nog steeds in zijn of haar thuisland wordt betaald en daar belasting betaalt, in aanmerking kan komen voor de status van „bezoeker“. Gereglementeerde beroepen zijn hiervan uitgesloten, en consulaten en prefecturen behouden de discretionaire bevoegdheid.
De bezoekersvergunning (VLS-TS visiteur) is altijd gepaard gegaan met de verplichting om geen beroepsactiviteiten in Frankrijk te verrichten, wat jarenlang tot onzekerheid heeft geleid over werken op afstand voor een buitenlandse werkgever. Naar aanleiding van schriftelijke parlementaire vraag nr. 11730 van parlementslid François Gernigon biedt het antwoord van het ministerie — gepubliceerd in het Journal Officiel op 23 juni 2026 — de duidelijkste richtlijnen tot nu toe.
De redenering van het ministerie: de immigratie categorieën voor zakelijke doeleinden zijn bedoeld voor mensen die actief zijn op de Franse arbeidsmarkt en een bijdrage leveren aan de Franse economie. Iemand die uitsluitend op afstand werkt voor een buitenlandse werkgever en geen band heeft met die markt, wordt beschouwd als „niet-actief“ en komt in aanmerking voor een bezoekersstatus in plaats van een beroepsvergunning.
| Scenario | Is de status ‘bezoeker’ waarschijnlijk? |
| Werken op afstand voor een buitenlandse werkgever, betaald en belast in het buitenland, geen Franse klanten | Ja, in principe |
| Elk werk voor of ten behoeve van een in Frankrijk gevestigd bedrijf | Nee — er is een werk- of beroepsvergunning nodig |
| Gereglementeerde (onder toezicht staande) beroepsactiviteit | Uitgesloten van deze analyse |
| Langdurig verblijf dat leidt tot fiscale woonplaats in Frankrijk | Immigratie is in orde, maar de fiscale situatie verandert |
Deze verduidelijking heeft uitsluitend betrekking op de immigratiestatus. Zij biedt geen oplossing voor kwesties op het gebied van fiscale woonplaats, sociale zekerheid, arbeidsrecht of het risico van een vaste inrichting (PE) voor de buitenlandse werkgever. Iemand die een jaar lang een bezoekersstatus heeft en deze verlengt, kan een Franse fiscale ingezetene worden, waardoor de plaats waar zijn of haar inkomen uit arbeid wordt belast, verandert.
Dit is waar werkgevers in de val lopen. Het ministerie lijkt ervan uit te gaan dat de betrokkene in zijn eigen land belastingplichtig blijft — maar de status van bezoeker kan voor een jaar worden toegekend en verlengd. Als de gebruikelijke drempels voor het gewone verblijf worden overschreden, kan het inkomen uit arbeid in Frankrijk belastbaar worden in plaats van in het eigen land. Daaruit vloeien dan weer aparte vragen voort over de aansluiting bij de sociale zekerheid en welk arbeidsrecht van toepassing is.
Voor de werkgever vormt een Franse vaste inrichting het grootste risico. Een werknemer die gewoonlijk vanuit Frankrijk werkt, kan – afhankelijk van zijn functie en bevoegdheden – een belastbare aanwezigheid creëren voor een bedrijf dat nooit van plan was om daar actief te zijn, met alle gevolgen van dien voor de vennootschapsbelasting en de loonbelasting. Het patroon dat we het vaakst zien, is dat een bedrijf een ‘tijdelijke’ regeling voor werken op afstand goedkeurt die stilletjes permanent wordt, en pas later ontdekt dat hierdoor een vaste inrichting en loonbelastingverplichtingen zijn ontstaan.
Frankrijk kan een A1-certificaat slechts in zeer beperkte gevallen buiten beschouwing laten. Op 9 juni 2026 heeft het Franse Hooggerechtshof bevestigd dat A1-certificaten bindend zijn, tenzij het gastland de EU-samenwerkingsprocedure heeft ingeleid, bewijs van fraude heeft geleverd en de uitgevende instantie heeft nagelaten het certificaat binnen een redelijke termijn daadwerkelijk opnieuw te beoordelen.
De zaak betrof een Spaans bedrijf dat werknemers detacheerde naar landbouwbedrijven in Frankrijk. Na controles constateerde de URSSAF (de Franse instantie voor de inning van sociale premies) aanwijzingen dat de A1-verklaringen mogelijk op frauduleuze wijze waren verkregen en verzocht zij de Spaanse autoriteiten deze opnieuw te beoordelen.
Het Franse Hooggerechtshof (Cour de cassation) heeft het vaste standpunt van de EU nogmaals bevestigd: A1-verklaringen zijn bindend voor de instellingen en rechtbanken van het gastland totdat ze door de uitgevende autoriteit worden ingetrokken of ongeldig worden verklaard. Het bevestigde echter dat rechtbanken in het gastland deze verklaringen buiten beschouwing mogen laten wanneer aan alle drie de volgende voorwaarden is voldaan:
Het Hof heeft belangrijke richtlijnen toegevoegd over wat als een daadwerkelijke toetsing wordt beschouwd. Op grond van het beginsel van loyale samenwerking volstaat het niet om louter te bevestigen dat een A1-verklaring geldig blijft, indien de uitgevende autoriteit niet ingaat op het specifieke bewijs van fraude dat door de ontvangende staat is aangedragen. In dat geval is er geen sprake van een daadwerkelijke herbeoordeling — en kan de uitzondering van toepassing zijn.
Bij aanwervingen op afstand van personen met een bezoekersstatus moet u controleren of de persoon daadwerkelijk niet actief is in Frankrijk — geen Franse klanten, geen werkgeversvoordelen en geen gereguleerde activiteiten — en bewijsstukken van het buitenlandse salaris en de buitenlandse belastingen bewaren.
Houd bij hoe lang telewerkers blijven: breng in kaart op welk moment de fiscale woonplaats en de sociale zekerheid in Frankrijk zouden kunnen veranderen, en evalueer de situatie opnieuw vóór de verlenging.
Beoordeel voor elke vorm van werken op afstand het risico op een vaste vestiging, waarbij u zich richt op de functie van de werknemer en eventuele bevoegdheid om het bedrijf te binden.
Zorg er bij vacatures voor dat de A1-verklaringen authentiek en verdedigbaar zijn — het certificaat biedt je alleen bescherming zolang het geldig is, en fraude leidt tot een samenwerkingsprocedure.
Als een regeling in feite neerkomt op een doorlopende dienstbetrekking in Frankrijk, breng deze dan in orde (bijvoorbeeld via ‘portage salarial’ of een Franse loonlijst) in plaats van de status van bezoeker te rekken.
Als een ingehuurde medewerker daadwerkelijk op permanente basis vanuit Frankrijk werkt, kan Access Financial dit op een regelconforme manier regelen — door de Franse salarisadministratie en sociale zekerheid te verzorgen, zelfstandige professionals in te schakelen via portage salarial of een Agent of Record, en u te helpen bij het beheersen van het risico op een vaste vestiging — vraag een gratis beoordeling aan. We kunnen ook detacherings- en A1-regelingen controleren voordat er een inspectie plaatsvindt. (In Frankrijk bieden we oplossingen op het gebied van salarisadministratie, ‘portage salarial’ en zelfstandigen aan, in plaats van de rol van ‘Employer of Record’.)
Volgens de richtlijnen van het Ministerie van Binnenlandse Zaken van 23 juni 2026 mag je in principe op basis van een bezoekersvisum op afstand werken in Frankrijk, mits je voor een buitenlandse werkgever werkt, in het buitenland wordt betaald en daar belasting betaalt, en geen banden hebt met de Franse markt. Gereglementeerde beroepen zijn hiervan uitgesloten, en consulaten en prefecturen beslissen nog steeds per geval.
Frankrijk kan een A1-certificaat alleen buiten beschouwing laten wanneer de autoriteiten van het gastland de EU-samenwerkingsprocedure hebben ingeleid, bewijs van fraude hebben geleverd en de autoriteit die het certificaat heeft afgegeven, heeft nagelaten het certificaat daadwerkelijk opnieuw te beoordelen. Het Franse Hooggerechtshof heeft deze voorwaarden op 9 juni 2026 opnieuw bevestigd; in alle andere gevallen blijven A1-certificaten bindend.
Thuiswerken in Frankrijk kan voor een buitenlandse werkgever leiden tot het ontstaan van een vaste inrichting, afhankelijk van de functie van de werknemer en de vraag of deze het bedrijf kan binden. Een vaste inrichting kan leiden tot Franse vennootschapsbelasting en verplichtingen op het gebied van loonadministratie; daarom moet elke langdurige thuiswerkregeling worden beoordeeld en mag er niet zomaar van worden uitgegaan dat deze risicovrij is.
Een telewerker met een bezoekersstatus kan fiscaal inwoner van Frankrijk worden als zijn verblijf lang genoeg duurt of als de vergunning wordt verlengd; op dat moment kunnen inkomsten uit arbeid in Frankrijk belastbaar worden in plaats van in het thuisland. De verduidelijking inzake immigratie biedt geen uitsluitsel over de fiscale woonplaats, die afzonderlijk moet worden beoordeeld.
Gerelateerde artikelen