Wereldwijde mobiliteit
is het vakgebied dat zich bezighoudt met het over de grens verplaatsen van mensen voor werk: uitzendingen van expats, definitieve overplaatsingen, forenzen, zakenreizen en, in toenemende mate, door werknemers geïnitieerd werken op afstand. Het bevindt zich op het snijvlak van immigratiewetgeving, belastingrecht, sociale zekerheid, salarisadministratie en arbeidsrecht.
De vijf punten die in een mobiliteitsbeleid aan bod moeten komen
- Langdurige opdrachten: behoud van de werkplek in eigen land, werkzaamheden in het gastland gedurende 1–5 jaar — gebied van belastingvereffening en schaduwloonadministratie.
- Permanente overplaatsingen: de werknemer gaat in het gastland werken, vaak via een lokale entiteit of een EOR-regeling.
- Korte-termijn- en projectoverplaatsingen: detacheringsregels, A1-verklaringen en de 183-dagenregeling.
- Zakenreizen: het volumarisico — vergunningen, Schengen-limieten en blootstelling aan PE door frequente reizen.
- Verzoeken om thuiswerken: de nieuwste optie; het beleid bepaalt welke landen in aanmerking komen, de toegestane duur en de goedkeuringsprocedure.
Veelgestelde vragen
Wat houdt de functie ‘global mobility’ eigenlijk in?
Het zet individuele verhuizingen om in begeleide dossiers: het kiezen van de juiste structuur per verhuizing, het coördineren van visa, salarisadministratie en belastingadviseurs, het opstellen van kostenramingen en het bijhouden van nalevingsschema’s. Bij kleinere bedrijven wordt deze functie vaak per geval uitbesteed in plaats van dat er eigen personeel voor wordt aangesteld.
Wat is het grootste mobiliteitsrisico in 2026?
Niet-geregistreerde verplaatsingen: medewerkers die verhuizen of veel reizen zonder dat dit een proces in gang zet. Problemen op het gebied van immigratie, fiscale woonplaats en vaste inrichtingen beginnen allemaal als onzichtbare agenda-gebeurtenissen — de sleutel ligt in het weten waar mensen zich daadwerkelijk bevinden.