Voordelen in natura
worden niet-contante vergoedingen — bedrijfsauto’s, huisvesting, particuliere ziektekostenverzekering, aandelenbeloningen — in de meeste stelsels als inkomen uit arbeid belast op basis van vastgestelde waarden. Werkgevers hebben verplichtingen op het gebied van waardering, salarisadministratie of rapportage (het P11D/salarisadministratiestelsel in het Verenigd Koninkrijk, opname in de salarisadministratie op het vasteland), en bij controles komen fouten aan het licht.
De juiste aanpak van de BIK-regeling
Voor elke secundaire arbeidsvoorwaarde geldt een lokale waarderingsregel: voor autovergoedingen op basis van de catalogusprijs en de uitstoot (VK), vaste percentages van de prijs (verschillende EU-lidstaten), de werkelijke kosten of de markthuur voor huisvesting, en verzekeringspremies. Het gewaardeerde bedrag wordt via de loonadministratie of de jaarafsluiting bij het belastbaar loon opgeteld; of er vervolgens sociale premies worden ingehouden, verschilt per land.
Grensoverschrijdende pakketten brengen extra risico's met zich mee: gewoontes thuis (‘de auto wordt gewoon ter beschikking gesteld’) botsen met de regels van het gastland, die hier belasting over heffen. Stel pakketten samen nadat je de berekeningen van de gastheer met betrekking tot de BIK hebt gecontroleerd — soms zijn contante vergoedingen voordeliger dan vergoedingen in natura, soms is het omgekeerde het geval. Zie ‘secundaire arbeidsvoorwaarden’.
Veelgestelde vragen
Welke uitkeringen zijn doorgaans belastingvrij?
Beperkte, landspecifieke lijsten: maximale vergoedingen voor maaltijden en vervoer, verzekeringen die in de buurt komen van wettelijke verzekeringen, werkuitrusting, bepaalde opleidingen. De lijsten met belastingvrije uitgaven veranderen jaarlijks en gelden nooit over de grenzen heen — de Duitse lijst is niet dezelfde als de Nederlandse. Controleer dit per uitkering, per land en per jaar.
Wie betaalt de belasting over een voordeel in natura?
De werknemer betaalt belasting via inhouding op de geschatte waarde — tenzij de werkgever deze opbrengt of, in regelingen zoals de Britse PSA, de belasting over kleine voordelen zelf afdraagt. Werkgeversbijdragen op de waarde van in natura verstrekte voordelen vormen extra kostenposten die in begrotingen vaak over het hoofd worden gezien.